گفته بودم

 پر پروانه شکستن هنر انسان است

واگر از روزنه ی عشق به جهان خیره شوی

دستهای پلیدی را خواهی دید

که به آسانی له کردن یک گل

به خون آغشتست

تو به من پشت نکردی هرگز

تو سلامی گرم

به شیطان نگاهی که پر از وسوسه بود می کردی

واز این واقعه ی زشت..چه مسرور شدی

غافل از آنکه به مرداب دلت چه کسی گفت سلام؟؟!

این شعر رو همین امروز در حالی که توی تب می سوختم نوشتم...

چرا بعضی از آدما یادشون می ره چی بودن و چی شدن؟؟؟

مچاله می شوم از حسرتی که غم زده است


چقدر حال مرا زندگی به هم زده است


بهانه گیری کابوس هر شبم یعنی


کسی به خلوت دنیای من قدم زده است


و درک کردم از احساس کوچه سر شارم


شبی که حادثه ی قصه از تو دم زده است


کسی مقصر این التهاب بیخود نیست


فضای ذهن من از خلسه های سم زده است


نشسته ام و فقط فکر می کنم که چرا ؟


خدا به صفحه ی تقدیر من قلم زده است


کسی که فال مرا با دروغ معنا کرد


عبور ثانیه ها را چقدر...کم زده است


برای آخر یک اتفاق تکراری


مسیح پای صلیب دلم حرم زده است


بزن خلاص کن این آخرین روانی را


دوباره مثل همیشه

هوای او به سرم زده است

تا حالا شده به احمقانه ترین شکل ممکن به یک پوچی مطلق برسی؟

به هرطرف که نگاه می کنم چشمای لعنتی اون جغدی که بالا سرم پر

می زنه و هی می گه تو نباید شاد باشی داره دیوونم می کنه.

فریاد بی صدای من گم شده توی جاده ها

کی می دونه کجاست الان؟چی از جون دلم می خواد؟

عزیزم فرا رسیدن ماه اسفند رو بهت تبریک می گم......

 وقتی عاشقانه به چشمهای مرموزت خیره می شوم

واشک می ریزم...

تو اشکهای من را می بینی

و هیچ فکری برای مرگ گل مرداب نمی کنی

تمام من در تو خلاصه می شد

اگر عاشقانه های سردرگمت را به من اثبات می کردی

و من را از ترس برای همیشه نداشتنت می رهاندی

آیا تا به حال به احمقانه ترین شکل ممکن چشم به در دوخته ای؟

در حالی که می دانی هیچ آمدنی نیست

و هیچ ما شدنی در انتظارت ننشسته است

ای کاشک دوستت نداشتم...

(دل نوشته ای دیگر)

نه اینکه می ترس مبادا در شلوغی

عکسهای عدسی چشمت گم شوم

نه............................................

نمی خواهم طعم گیلاس را از نگاه من مزه کنی...

تو که می دانی

بگذار هم بدانند...